Definitie

Osteopathie is een specifieke holistische manuele therapie die hoofdzakelijk musculoskeletale disfuncties en andere functionele letsels behandelt.. Deze vorm van holistische geneeswijze werd in 1874 ontwikkeld door Dr. Andrew Taylor Still (Kirksville, Missouri, USA).
De osteopathie is gebaseerd op de filosofie dat alle delen van het menselijk lichaam één functionele eenheid vormen. Als er ergens een bewegingsbeperking (restrictie of blokkade) optreedt, dan zal de rest van het lichaam zich aanpassen en compenseren om nog normaal te kunnen functioneren. Deze veranderde spanningen zullen uiteindelijk leiden tot lichamelijke klachten, zoals ontstekingen, pijn, stijfheid en andere symptomen, o.a. hoofdpijnen, spijsverterings- en ademhalingsklachten.
Aan de hand van verscheidene manuele technieken worden deze letsels behandeld,  wordt de zelfhelende werking geactiveerd en kan het lichaam zichzelf op natuurlijke wijze terug in balans brengen. Osteopaten ontwikkelen gedurende hun opleiding een enorm fijn druk- en palpatiegevoeligheid in hun vingers en onderzoeken de patiënten louter manueel, zonder gebruik te maken van enig instrument. De verschillende structuren worden zacht en pijnloos behandeld.
Osteopathie is echter geen mirakeltherapie en heeft niet de ambitie de traditionele geneeskunde te achterhalen. Door zijn holistische visie is de osteopathie de ideale complementaire geneeswijze welke in vele gevallen resultaten biedt daar waar de traditionele geneeskunde soms te kort schiet, juist omwille van zijn symptomatologisch behandelen.